Rijksmuseum Enschede

Omgeven door een donker gebouw moest het een lichte plek worden: een tuin voor alledag als rustpunt midden in het museum, maar ook een plein als ontmoetingsplek voor veel mensen bij gelegenheid. De vloer van de tuin is geplooid. Grindvlakken in twee tinten snijden elkaar voortdurend. De verzinkt stalen randen leunen voorover, waardoor de licht hellende vlakken lijken te zweven. Lange lijnen, diagonaal door de binnentuin lopend, rekken de ruimte op. De eenvoud van het grind, dat zacht knispert onder de schoenen en overige geluiden dempt, harmonieert met het oude. Het beperkte aantal middelen past bij de strengheid van het bestaande museum. Tegelijkertijd bemiddelt de tuin tussen het oude en de nieuwe aanbouw van Ben van Berkel. Lijnen van bouwwerk en tuin vinden moeiteloos in elkaar een vervolg.De vijver dramatiseert de schuin vooroverhellende positie van het nieuwe gebouw. In het water, bron van het leven, benadrukken de oeverplanten de ogenschijnlijke kaalheid van de tuin. Zevenentwintig Koelreuteria’s, waarvan de stammen direct oprijzen uit het dorre grind, vormen een luchtig bladerdak boven de helft van de tuin.

ASLA AWARD 2004 Award of Merit in de categorie Design van de American Society of Landscape Architects